ne çok genç ne çok yaşlı

hayatımın en güzel günleri bunlar
sizi izleyerek geçirmemeliyim

hicbir gun gelmiyordu iyi haberi olan ve hicbir gun gecmiyordu iyi haberle doyuran. burada curumus bir halde oturuyoruz, hepimiz, gozlerimizi devirerek, elimizde kahveler kaldi bir tek, iciyoruz da iciyoruz.

bunu söyleyeceğim için çok üzgünüm ama sanırım

durup nefes aldı. devam etmeye çalıştı, bir daha durdu. boğazını temizledi ve ondan hiç beklenmeyecek akışkanlıkta; "sanırım tahminizden önce büyümeye başladım ve emin olun bu sizin için iyi bir şey değil çünkü artık cevap vermem gereken sorular var ve bu sorulara vereceğim cevaplar hepinizin canını çok ama çok sıkacak. bundan böyle önemli olan benim ne istediğim. üzgünüm, son günlerde, aylarda garip bir negatifliğe takıldım ve içinden çıkamadığım bu negatiflik sizi de yordu. kimseyi suçlamaya bir niyetim yok, asla böyle bir şey yapmam. yanlış anlamayın ama keşke ben çıldırmış gibi sokaklarda gezerken ve kendimi unutmuşken, kendimi unuturken de sizi üzerken bana bir tokat atmanız gerekiyordu. şimdi ben size tokat atacağım. çünkü artık, ne istediğimi biliyorum. hem de çok iyi biliyorum."

yazdan beri dolapta asılı duran takım elbisesini neredeyse bir sene sonra kuru temizlemeye verdim. sonra da kaldırıma çöküp ağladım. bu kadar çok sevdiğim bir insanı nasıl bu kadar kırabildim diye. her kuru temizlemenin önünden geçişimizde şakayla karışık "hala vermedin di mi kuru temizlemeye?" diye sorardı. eğer beni affederse dünyaları ona vereceğim.

internet arkeologu

BANA BUYUDUGUNDE INTERNET ARKEOLOGU OLACAGINI SOYLEDI.

TERK EDILMIS SERVER'LARIN DIPLERINDEKI DATALARI ORTAYA CIKARARAK UNUTULMUS/UNUTTURULMUS TARIHI AYDINLATACAGINI VE BUNUN COK ZOR OLACAGINI AMA DEGECEGINI

SOYLEDI

KULAGIMA FISILDADI

BEN UYURKEN

ZIFIRI KARANLIGIN KESKIN KOSESINDEN DONEREK UZAKLASTI SONRA

BUNU BURAYA YAZIYORUM

CUNKU BU, GERCEK OLACAK

şener ülkeyi terk ediyor; dönmemecesine olmasını umuyor.

dün v'nin doğum gününde kırıklık, çaresizlik, umut ve rahatlamaya bulanan yüzüne ve yanında oturan oğluna bakarken içimden yüzlerce kez "yolunuz açık olsun" dedim ve elbette yolları açık olacaktır. güzel amed'den new jersey'ye doğru bir eugenides romanı sanki. 

bu ülke en son ne zaman bu kadar çok sayıda insanını kaybetmişti ki! hep. hiçbir zaman çocuklarını çok sevmedi, öldürdü, itti, attı, yaktı, yıktı. 

nasil ozgurlestirici gereksiz olani dokmek ustunden. 30'umdan sonra ogrendigim en guzel sey. sirf gecsin diye zaman yasanir mi, ne sacma. suursuzca tukettigim zaman kenar kose kafelerinde ve evlerinde abuk subuk konusmalara dahil olmaya calismalarla. sacma sapan insan, esya. mekan ile. insan bir cumartesi gecesi butun o yuklere maruz kalmayinca anliyor degerini yalniz basina kalmayi beceremeyen insanlarin yasattigi zulumden kacip bambaska bir evrende huzur ve sukunetle durmanin. oh be. hicbir sey yuk olmamali ustunde kisinin. akip akip gitmeli. dans etmeli hepsi etrafta. yasasin. otuzlarimin ortasina yaklasirken hayatin, sevginin, gercegin kiymetini bilmenin degerini ya anliyorum ya da iste kendi kendime uyduruyorum. ne fark eder. koca dunya zaten tas gibi agir, tul gibi olmali insanin ustundeki, ucusan. zirhlara gerek yok. mis.